Twój kij nie zniknął. Leży w pudełku.

Niemal na każdym polu w sekretariacie stoi pudełko ze zgubionymi kijami. Trafiają tam, są przechowywane, a po kilku miesiącach pudełko jest opróżniane.

Tymczasem nic się nie dzieje. Właściciel grał w tym tygodniu na trzech polach i nie wie, na którym leży jego kij. Ten, kto go znalazł, oddał go i nigdy więcej o nim nie usłyszy. Dwie osoby chcą tego samego i mijają się przy jednym pudełku.

Kij wciąż gdzieś leży.
Brakuje połączenia między znalazcą a właścicielem.

Biura rzeczy znalezionych już istnieją

Każdy klub golfowy ma swoje i większość radzi sobie dobrze. Tyle że każde działa na własną rękę. Kto szuka w Niemczech, nie dowie się, co leży w pudełku w Portugalii.

Najpierw zadzwoń do klubu. Schody zaczynają się dopiero potem: gdy nie pamiętasz już, na którym polu to było, albo gdy musiałbyś obdzwonić piętnaście miejsc. Od tego jesteśmy. Łączymy biura rzeczy znalezionych, które i tak już istnieją.

Jak to działa

Jeden zgłasza zgubę, drugi znalezisko, niezależnie od siebie. Nasz system porównuje markę, rodzaj kija, pole i datę. Jeśli do siebie pasują, obie strony dostają e-mail. Działa to także między różnymi polami i krajami, w 24 językach.

Nie musisz wierzyć nam na słowo: na stronie głównej znajdziesz aktualne zgłoszenia. Prawdziwe przypadki, nie przykłady.

Czego nie robimy

• Nie pobieramy opłat. Ani od szukającego, ani od znalazcy, ani od klubu. Za zwrot kija nie pobieramy żadnej prowizji.
• Nie wymagamy rejestracji. Wystarczy adres e-mail, żebyśmy mogli cię powiadomić.
• Nie ujawniamy twojego adresu. Druga strona nigdy go nie widzi; kontakt przebiega anonimowo za naszym pośrednictwem. Nie sprzedajemy go nikomu i nie wyświetlamy żadnych reklam.
• Niczego nie zatrzymujemy wbrew Twojej woli. Zgłoszenie zamyka się po 360 dniach, a w każdej chwili możesz poprosić o jego usunięcie (polityka prywatności, punkt 5a). Jeśli nadal szukasz, przedłużysz je jednym kliknięciem.

A z czego żyjemy? Obecnie z niczego – strona kosztuje nas pieniądze, nie ciebie. Golfistów nigdy nie będzie to nic kosztować. Jak będziemy to finansować na dłuższą metę, zdecydujemy, gdy przyjdzie na to czas. Pewne jest tylko to, jak tego nie zrobimy: nie twoimi danymi i nie opłatą za odzyskanie własnego kija.

Dlaczego u nas wygrywa uczciwość

Co powstrzymuje kogoś przed twierdzeniem, że ładny kij jest jego? W sekretariacie znają tę grę w zgadywanie: opis mniej więcej pasuje. Może to prawda. Może nie.

Dlatego u nas ten, kto rości sobie prawo do kija, musi najpierw udowodnić własność: szczegółem, który zna tylko właściciel. Na przykład nacięcie na shafcie albo wygrawerowane inicjały. Zdjęcie własnego zestawu można dołączyć na wypadek dodatkowych pytań. Liczy się opis i to właśnie go czyta znalazca. Sam decyduje, czy pasuje. Dopiero wtedy otwiera się kontakt.

To niewygodne. To jeden krok więcej i niektórzy przez to zrezygnują. Wybraliśmy to świadomie.

Bardziej zależy nam na tym, żeby kij trafił do właściwej osoby, niż na liczbie dopasowań.

Dla znalazców i dla klubów

Kto znajdzie kij i go odda, gdzie indziej nigdy się nie dowie, czy dotarł do właściciela. U nas dostaje wiadomość, gdy znajdzie się właściciel jego znaleziska.

Dla klubu pudełko rzeczy znalezionych to nieodpłatna praca: przechowywanie, wypytywanie, wyrzucanie, a co jakiś czas zirytowany członek. Wypytywanie bierzemy na siebie i nic go to nie kosztuje. Śmiało zapytaj w swoim sekretariacie, czy nas znają.

Lepsze niż ponowne znalezienie

Najlepiej jest, gdy szukanie w ogóle nie jest potrzebne. Do tego służą nasze naklejki: oznacz swoje kije raz, a kto znajdzie któryś z nich, zeskanuje kod telefonem. Dostajesz wiadomość i nikt nie musi pisać żadnego zgłoszenia.

Skąd to się wzięło

Zaczęło się od żelaza 6. Zostało na polu i do dziś go nie odzyskaliśmy. Żadnego dramatu, po prostu jedna z tych rzeczy, które się odpuszcza, bo nie ma sposobu, by je wyjaśnić. Może wciąż leży gdzieś w pudełku.

Dla tego żelaza jest już za późno. Ta strona istnieje po to, żeby innym nie przydarzyło się to samo.